نگاه نو

آیا تا کنون از خود پرسیده ایم فلسفه وجودی ناظران بین المللی در انتخابات کشور ها چیست؟ آیا اینان حافظان حقوق اساسی و پاسداران آراء مردمند؟ آنان مدعی اند که آمده اند تا در امر انتخابات نظارت کنند تا تخلف و احیاناً تقلبی صورت نگیرد. به عبارت دیگر آنان آمده اند تا از آراء مردم صیانت کنند و حافظ حقوق آنها در امر انتخابات باشد.(؟) این ظاهر قضیه است و اگر کسی چنین باوری داشته باشد، ...

ساده لوحانه ترین باور همین نگاه خواهد بود. اما حقیقت قضیه چیزی دیگری است.برای پاسخ دقیق به پرسش های فوق باید دید،این ناظران از چه کشورهایی و با چه سوابقی تاریخی در عرصه بین المللی هستند و ناظران به چه هدفی گسیل می شوند؟
متأسفانه کشور ما بدلیل وابستگی های مالی و...استقلال سیاسی مخدوشی  دارد که  یکی از نمونه های روشن آن پذیرش ناظران غربی در انتخابات است. در حالی که هیچ کشور مستقلی را نمی توان یافت که با نظارت ناظران غربی موافقت کنند یا به آنها اجازه ورود دهند. چرا که موافقت با نظارت آنها یعنی پذیرش دخالت و ارائه مجوز دخالت به سرنوشت ملتها و تصمیم گیری به جای آنها ست.
اکثر این ناظران که به نام و ظاهر، ناظران بین المللی و از سوی سازمان ملل به کشور ها گسیل می شوند، در واقع نمایندگان مدافع منافع کشورهایی هستند که در شورای امنیت حق وتو دارند و مجریان سیاست های کشورهای قدرتمند در کشورهای هدف هستند.
امریکا، فرانسه، بریتانیا، روسیه و چین. کشورهایی است که هریک در سابقه استعمار و غارت ثروت ملت ها پرونده سیاه همسان دارند. آنها همواره در روند تصمیم سازی، مدیریت و.... کشورها نیز حق وتو دارند؛ چون کشورهای قدرتمندند، به همان اندازه اعمال نفوذهم می کنند و در هر تصمیمی تا منافع آنها تامین نگردد، هرگز تصمیمی گرفته نخواهد شد. با کمال تاسف باید گفت در همه نهادهای به اصطلاح بین المللی وضعیت به همین صورت است. تصمیم گیری ها، اعزام هیئت ها، نهادهای وابسته به سازمان ملل، سازمان به اصطلاح دیدبان حقوق بشر و... در واقع دیدبانان عمدتاً کشورها غربی پیش گفته و تامین کننده منافع آنهاهستند.
از این رو، ناظرانی که به افغانستان و یاسایر کشورها اعزام می شوند، از چنین کشورهایی و فلسفه وجودی آنها تامین منافع آنهاست به گونه ای که حرکت، قضاوت، جهت گیری، و... تنها و تنها در راستای تحقق منویات کشور  های مبدأ است و به نفع آنها در امور کشورها دخالت می کنند.
براین اساس آنان در کشورهایی که گماشتگان آنها حاکم اند، به عنوان حافظان آنها  در برابر آراء ملت ها  قرار می گیرند. یعنی آنان وظیفه دارند تا با دخالت و اعمال فشار به هر صورت ممکن از صندوق آراء "مأمور/ مطلوب" شان را بیرون بکشند. ملتها  هر که را انتخاب کرده باشد، اهمیتی ندارد. مهم این است که ارباب ناظران بر چه کسی انگشت گذاشته باشد و بایستی همان را را از صندوقها بیرون بکشند. و اگر نتوانستند، تقلب، عدم سلامت انتخابات و ... از مهمترین ابزار های فشار برای به تسلیم کشیدن منتخب ملت و یا باج خواهی از آنان است.
بنا براین اگر کسی ساده لوحانه تصور کند، که آنان برای صیانت از آراء مردم آمده اند باید این مسأله را که روزی پشک هم صوفی خواهد شد و دست از دزدیدن گوشت برخواهد داشت، نیز بپذیرد. محال است که ناظران غربی حافظان حقوق مردم و پشک صوفی شود.
زیرا کشورهای نامبرده غربی چند قرن است که با دخالت نظامی، طراحی کودتا های نظامی، ترور رهبران کشورها، انقلابهای رنگین، تحریم و توطئه و... ملتها را استعمار و ثروت های آنان را غارت می کنند. حال چگونه امکان پذیر است پس از عمری جنایت و غارت یک شبه عابد و زاهد شده مدافع حقوق اساسی مردمی، شوند که هر روز به صورت دسته جمعی خون شان را می ریزند. ملتی که خود از فقر به ستوه آمده، معادن و ذخایر قیمتی آنها را به یغما می برند، بدون اینکه صاحب اصلی باخبری شوند. تعجب بر انگیز نیست که عساکر بریتانیایی و امریکایی در هلمند بر سر چپاول معادن افغانستان، باهم می جنگندیدند.
آیا ساده لوحی نخواهد بود که باور کنیم اینان پشک های صوفی هستند که صرفا برای "حفاظت "از طعمه در کمین نشسته اند؟! زهی خیال باطل و عقل زایل. واقعیت داستان انتخابات افغانستان و ناظران غربی (؟!)فرموده حکیم راز دان بلخ است که گفت:
                                                                                     گربه بر سوراخ ز آن شد معتكف            
                                                                                     كه از آن سوراخ او شد معتلف‏
                                                                                                                                  نگاه نو

نظرات (0)